Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2019
x

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΑΡΕΕΣ

Καμία κεντρική επιτροπή και κανείς πολιτικός αρχηγός δεν θα μας υποδείξει αυτούς που θα ψηφίσουμε για τον δήμο Θεσσαλονίκης.

Η είσοδος του Κωνσταντίνου Ζέρβα και της παράταξης του στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών συνιστά θετική εξέλιξη για τη Θεσσαλονίκη. Πολύ περισσότερο που τα ποσοστά και οι συσχετισμοί δείχνουν ότι μπορεί στο τέλος να κόψει πρώτος το νήμα και από την 1η Σεπτεμβρίου να είναι ο νέος δήμαρχος της πόλης, κόντρα στα αρχικά προγνωστικά.

Το ζήτημα δεν αφορά απλώς το πρόσωπο του Ζέρβα και όλα όσα διέκριναν αυτοί που τον ψήφισαν την περασμένη Κυριακή. Ο κάθε ψηφοφόρος γνωρίζει τα πώς και τα γιατί των επιλογών του. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ανεξάρτητη και καθαρά αυτοδιοικητική επιλογή των πολιτών στη μετά Μπουτάρη εποχή, που κατάφερε να βγει νικήτρια σε μια άκρως πολωμένη πολιτική συγκυρία. Διότι η Θεσσαλονίκη ταλαιπωρήθηκε πολύ τις τελευταίες δεκαετίες από κομματικές επιλογές. Η πόλη περιέπεσε εν πολλοίς σε κοινωνική ανυποληψία και λόγω των κομματικών δημάρχων, οι οποίοι είδαν το αξίωμα του πρώτου πολίτη είτε ως εφαλτήριο για την καριέρα τους στην κεντρική πολιτική σκηνή, είτε ως καταφύγιο, καβάντζα και… δικαίωση στο τέλος της διαδρομής τους. Σχεδόν στο σύνολο τους οι δήμαρχοι Θεσσαλονίκης από το 1986 μέχρι το 2010 θα προτιμούσαν να είναι υπουργοί –ενδεχομένως και υφυπουργοί ή απλοί βουλευτές- παρά δήμαρχοι Θεσσαλονίκης. Αυτή η συνθήκη άλλαξε με τον Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος μετά από δύο τετραετίες στα έδρανα της αντιπολίτευσης του δημοτικού συμβουλίου εξελέγη πάνω και πέρα από κόμματα. Επικρατώντας, μάλιστα, κομματικών υποψηφίων, προβεβλημένων στελεχών της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ασφαλώς κάποιοι τον στήριξαν δημόσια και τον υποστήριξαν φανερά, ενώ και ο ίδιος είναι γνωστών πολιτικών πεποιθήσεων. Αλλά κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να σκεφτεί ότι ο κυρ – Γιάννης είναι κομματικός δήμαρχος. Άλλωστε και οι συνεργάτες του προέρχονταν από διαφορετικούς πολιτικούς και κομματικούς χώρους. Και μπορεί το ταμπεραμέντο και οι απόψεις του σημερινού δημάρχου να είχαν αποτέλεσμα σε οποιαδήποτε συνθήκη, αλλά η κληρονομιά που αφήνει στη Θεσσαλονίκη ως ανεξάρτητος δήμαρχος τον οποίο εμπιστεύθηκαν πολίτες ευρέως πολιτικού φάσματος δεν μπορεί να πάει χαμένη. Διότι όπως στη ζωή έτσι και στην πολιτική μετρούν οι συμβολισμοί, τουλάχιστον μέχρι τα φτάσουμε στην ουσία.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 είχαμε στη Θεσσαλονίκη υποψήφιους δημάρχους, τους οποίους υπέδειξαν επισήμως τα κόμματα με τις διαδικασίες τους. Την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ή την απόφαση του αρχηγού, ο οποίος επιθυμεί να κεφαλαιοποιήσει πανελλαδικά για τον ίδιο και το κόμμα μια ενδεχόμενη εκλογή του εκλεκτού. Μάλιστα! Μόνο που στη Θεσσαλονίκη –πιθανόν και αλλού ή παντού, αλλά τώρα αναφερόμαστε στη Θεσσαλονίκη- δεν χρειαζόμαστε κανέναν για να μας υποδείξει ποια παρέα θα επιλέξουμε για να ασχοληθεί με το σπίτι μας. Καμία κεντρική επιτροπή και κανείς πολιτικός αρχηγός δεν θα μας υποδείξει αυτούς που θα ψηφίσουμε για τον δήμο Θεσσαλονίκης. Πρακτικά, για τη γειτονιά μας, τα σκουπίδια μας, την παραλία μας, τα πάρκα μας, τις παιδικές χαρές μας, τις πλατείες μας, τα πεζοδρόμια μας, τα κοιμητήρια μας, το λιμάνι μας. Πολύ περισσότερο που το σύστημα της απλής αναλογικής που ισχύει από αυτές τις εκλογές, επιβάλλει συνεργασίες, κάτι που ενδέχεται στην πορεία να αποδειχθεί άκρως προβληματικό. Άλλωστε, οι παρέες συνήθως τα βρίσκουν, τα κόμματα σχεδόν ποτέ.





A+
A-







ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ