Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018
x

Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΕΔΕΙΞΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Σκέψεις και πράξεις των πρωταγωνιστών του πολιτικού συστήματος δημιουργούν αμφιβολίες για το καθεστώς των δραστηριοτήτων του δημόσιου τομέα.

Στη Νότια Κορέα έχουν πάρει τις αποφάσεις τους εδώ και δεκαετίες. Τουλάχιστον από την μεγάλη οικονομική κρίση των «ασιατικών τίγρεων» στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το μεγάλο φάσμα των δραστηριοτήτων στη χώρα ασκείται από έξι – επτά παγκοσμίου εμβέλειας κορεατικές πολυεθνικές (Hyundai, Samsung. LG κ.λπ.), οι οποίες ανακατεύονται παντού. Από την τεχνολογία μέχρι τις κατασκευές και από το εμπόριο μέχρι την αγροτική παραγωγή. Η παρουσία τους, το όνομά τους, τα λογότυπα τους είναι διαρκώς παρόντα. Σε δρόμους, τρένα, οικοδομικά συγκροτήματα, αθλητικές εγκαταστάσεις.

Προφανώς παράγουν το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ της χώρας, η κυβέρνηση της οποίας ασχολείται με τις παραδοσιακές δραστηριότητες του δημόσιου τομέα, κυρίως την άμυνα και την ασφάλεια και λιγότερο την εκπαίδευση και την υγεία.

Στην Ελλάδα (υποτίθεται ότι) το σύστημα λειτουργεί αλλιώς. Ας πιούμε με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Με το κράτος να έχει τη βασική ευθύνη για την εκπαίδευση, την υγεία, την ασφάλεια, τις υποδομές.

Φυσικά και για τις συντάξεις. Δε χτίζει σπίτια για να μείνουν οι πολίτες -τα προγράμματα των εργατικών κατοικιών είναι πια πολύ μακρινά. Δε φτιάχνει δρόμους –κι ας ονειρεύεται ο Π. Καμμένος την «ανάσταση» της ΜΟΜΑ. Ούτε καλλιεργεί χωράφια για να μοιράσει τη σοδειά. Επίσης δεν ανακατεύεται στην αγορά ρούχων και υποδημάτων, ούτε στο εμπόριο φρούτων και λαχανικών, ούτε φυσικά στον επαγγελματικό αθλητισμό, που άλλωστε λειτουργεί με νομικά πρόσωπα τα οποία υπάγονται στις διατάξεις του εμπορικού δικαίου. Το κράτος, όμως, συντηρεί τα νοσοκομεία, τα σχολεία, την αστυνομία, την πυροσβεστική, το λιμενικό και όλα εκείνα τα δίκτυα και συστήματα που υπάρχουν για να υπηρετούν και να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον.

Όλα αυτά ίσχυαν –τουλάχιστον επίσημα και στα χαρτιά- μέχρι πρότινος. Από εκεί και πέρα όποια χορηγία ή κίνηση με χαρακτηριστικά εθνικής ευεργεσίας ήταν εθελοντική και γινόταν δεκτή με ευχαριστίες.

Το τελευταίο διάστημα, όμως, μια σειρά από σκέψεις και πράξεις των πρωταγωνιστών του πολιτικού συστήματος δημιουργούν αμφιβολίες εάν όλα αυτά εξακολουθούν να ισχύουν ή η νοοτροπία έχει ανατραπεί και οφείλουμε όλοι να δούμε τα πράγματα από την αρχή. Σημειώστε:

Πρώτον, μετά την πύρινη λαίλαπα στην Αττική ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης πρότεινε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε να το συζητάει –αν όχι να συμφωνεί- η πολιτεία να ζητήσει από το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» να χρηματοδοτήσει την αγορά ανταλλακτικών για τα πυροσβεστικά αεροπλάνα καναντέρ, που παραμένουν καθηλωμένα στο έδαφος. Δηλαδή, το ελληνικό κράτος αρνείται να επιτελέσει την αποστολή του, που στην προκειμένη περίπτωση είναι να βρει χρήματα για την πυρόσβεση, και ζητά από ιδιώτες να το υποκαταστήσουν; Δηλαδή, δεν υπάρχουν τρόποι να εξοικονομηθούν δημόσιοι πόροι γι’ αυτό το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα, ούτε μετά τη «θυσία» δεκάδων ανθρώπων; Κι αν ο ιδιώτης –εν προκειμένω το «Ίδρυμα Νιάρχος»- δεν ανταποκριθεί για αντικειμενικούς ή άλλους λόγους –για παράδειγμα, αν δεν του περισσεύουν σε αυτή τη συγκυρία ή αν δεν το επιτρέπει το καταστατικό του- η χώρα δεν θα έχει μέσα πυρόσβεσης, με αποτέλεσμα να χάνονται ζωές και περιουσίες; Και γιατί ο Μητσοτάκης πρότεινε -και ο Τσίπρας συζητάει- την προσφυγή σε κάποιον ιδιώτη και όχι την περικοπή δημόσιων ή κομματικών δαπανών, κάτι που θα ήταν μάλλον πιο συμβατό με την ιδιότητά τους;

Δεύτερον, όπως ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης η κυβέρνηση συνεννοήθηκε με το «Ίδρυμα Ωνάση», να αγοράσει ιδιωτικό νοσοκομείο στην Αθήνα –για την ακρίβεια να συμμετάσχει το ίδρυμα στον σχετικό διαγωνισμό πώλησής του-, και να το παραδώσει στο δημόσιο, ώστε να ενταχθεί στο δίκτυο του ΕΣΥ. Εάν το κράτος θεωρεί τον συγκεκριμένο τρόπο κατάλληλο για την ενίσχυση του δημοσίου δικτύου υγείας, γιατί δεν παίρνει την πρωτοβουλία; Εάν δεν έχει τα λεφτά, ας τα βρει! Εάν το νομικό καθεστώς δεν του επιτρέπει να κινηθεί, ας το αλλάξει. Υπάρχει το προηγούμενο του ΟΑΣΘ. Κι αν αυτό δε γίνεται –για παράδειγμα εξαιτίας ευρωπαϊκών κανονισμών- ας ξεχάσει το θέμα.

Τρίτον, με παρέμβαση του υφυπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βασιλειάδη βρέθηκε τρόπος να καλυφθούν οικονομικά οι επτά «άστεγες» τηλεοπτικά ομάδες –για την ακρίβεια Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες-, ώστε να αρχίσει κανονικά το πρωτάθλημα στα τέλη Αυγούστου. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα πρόκειται για χρήματα του δημοσίου, τα οποία –για όποιον δεν κατάλαβε- θα δοθούν στους γνωστούς αθλητικούς παράγοντες, για να πληρώσουν κάποιους παίκτες και να συγκροτήσουν στοιχειωδώς αξιόμαχες ομάδες, τις οποίες αδυνατούν να συντηρήσουν οι πρόεδροι, οι μέτοχοι των ΠΑΕ και οι φίλαθλοι κάθε ομάδας! Ένα απόλυτα υγιές (!) και δεοντολογικό (!) σχήμα. Κυρίως, όμως, μια κατάσταση τυπικά ελληνική, με το κράτος – πατερούλη, δηλαδή την εκάστοτε διαχειρίστρια κυβέρνηση, να παρεμβαίνει όπου νομίζει ότι υπάρχουν κοινωνικοί λόγοι. Για παράδειγμα στη μπάλα.

ΥΓ. Τις μέρες της μεγάλης φωτιάς στην Αττική ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης διέθεσε τους εθελοντές του κόμματος για να βοηθήσουν στην κατάσβεση και στη βοήθεια προς τους πυρόπληκτους. Απορία πρώτη: έχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σώμα εθελοντών, με επικεφαλής τον πρόεδρο; Απορία δεύτερη: η Αττική είναι περιοχή εκτός των ελληνικών συνόρων, ώστε κάποιος πρόεδρος κόμματος ή οποιοσδήποτε άλλος που μπορεί να διαθέτει ή να μη διαθέτει, να προτρέπει ή να μην προτρέπει εθελοντές να προσφέρουν κοινωνική εργασία;




A+
A-







ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ