Κυριακή 24 Μαρτίου 2019
x

Η ΓΚΡΙΝΙΑ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Οι έμποροι της πόλης τα τελευταία 30 –ίσως και περισσότερα χρόνια- επιμένουν ότι κάθε πέρσι είναι και καλύτερα για τις δουλειές τους

Η ιστορία είναι παλιά, άρα γνωστή και πλήρως ενσωματωμένη στην κουλτούρα του εμπορίου της Θεσσαλονίκης. Ενδεχομένως, γενικά του εμπορίου. Επομένως το ενδιαφέρον δεν έγκειται στο περιεχόμενο της ιστορίας, αλλά στην εμμονή της αφήγησης, που προσομοιάζει με πρόληψη. Άλλωστε οι δεισιδαιμονίες και τα γούρια, όπως και η νοοτροπία, έρχονται από μακριά και πηγαίνουν πολύ μακριά. Πολλά είναι τα γνωστά παραδείγματα στην Ελλάδα: από κορυφαίους προπονητές του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου, οι οποίοι πιστεύουν στην αξία κάποιων κινήσεων και κάποιων αντικειμένων, μέχρι γνωστούς τραγουδιστές, που ορίζουν τις πρεμιέρες τους με βάση τη συμβουλή του προσωπικού τους αστρολόγου.

Οι έμποροι της Θεσσαλονίκης τα τελευταία 30 –ίσως και περισσότερα χρόνια- επιμένουν στις δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις τους, είτε ατομικά, είτε ως εκπρόσωποι επιχειρηματικής συλλογικότητας, ότι κάθε πέρσι είναι και καλύτερα για τις δουλειές τους. Ειδικά για περιόδους εμπορικής αιχμής, όπως είναι το 20ήμερο των εορτών των Χριστουγέννων κάθε Δεκέμβριο και οι εκπτώσεις, το μοτίβο της απάντησης των περισσότερων στην ερώτηση πως πήγε η κίνηση παραμένει δακρύβρεχτο: Μη κοιτάτε την κίνηση στους δρόμους, οι πωλήσεις στα μαγαζιά δεν πήγαν καλά, είναι χαμηλότερες από πέρσι. Δεκαετίες τώρα το ρεπορτάζ καταγράφει εκτιμήσεις για αρνητικό πρόσημο στο τζίρο σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν. Προφανώς η αριθμητική σε βγαίνει. Μια επιχείρηση που κάθε χρόνο είναι κατά δήλωσιν της -10% στο τζίρο σε 30 χρόνια έχει πτωχεύσει πολλές φορές. Για να υπάρχει σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Όχι στην επιχείρηση, στις δηλώσεις των εμπόρων…  

Ασφαλώς οι τελευταίες δεκαετίες στη Θεσσαλονίκη δεν είναι καλές για το τοπικό εμπόριο. Σε πρώτο στάδιο κατέπλευσαν στην πόλη οι πολυεθνικές και οι μεγάλες αλυσίδες με την οικονομική ισχύ που τις συνοδεύει. Ακολούθησε η απελευθέρωση της επαγγελματικής στέγης. Μετά δημιουργήθηκαν περιμετρικά του πολεοδομικού συγκροτήματος μεγάλα εμπορικά κέντρα. Στη συνέχεια άρχισαν να αλλάζουν τα καταναλωτικά ήθη, με διεύρυνση του ωραρίου και κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων. Το κερασάκι σε αυτή την… τούρτα ήρθε κι έβαλε μετά το 2010 η οικονομική κρίση, η προβληματική ρευστότητα και η παρατεταμένη για χρόνια ύφεση της οικονομίας. Η κατανάλωση κατέρρευσε και το 25% των χιλιάδων εμπορικών μαγαζιών του κέντρου της Θεσσαλονίκης κατέβασε ρολά. Το τοπίο άλλαξε και σήμερα περίπου το 85% του τζίρου στα καταναλωτικά είδη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης γίνεται από τις πολυεθνικές και τα πολυκαταστήματα.    

Όλα αυτά αποτελούν πραγματική ιστορία και έχουν δυσάρεστες συνέπειες για τους μικρότερους της αγοράς. Εκείνο που ασφαλώς ελέγχεται είναι εάν οι έμποροι που κλαίγονται παρά το ότι τα καταστήματά τους εξακολουθούν να λειτουργούν –επομένως άντεξαν στη λαίλαπα της τελευταίας δεκαετίας και, πλέον, είναι λιγότεροι για την μικρή έστω πίτα που τους αναλογεί- έχουν δίκιο. Ή αν γκρινιάζουν από συνήθεια και για να ξορκίσουν το κακό το μάτι. Όλα να τα περιμένει κανείς στη Θεσσαλονίκη – μεταπρατική πόλη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ινστιτούτου της ΕΣΕΕ που δημοσίευσε πριν από λίγες ώρες η voria.gr στη Βόρεια Ελλάδα –συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης- έξι στις δέκα επιχειρήσεις (60,4%) δήλωσαν ότι οι πωλήσεις κατά την εορταστική περίοδο κινήθηκαν χειρότερα σε σχέση με πέρυσι. Μία στις τέσσερις (26,4%) δεν είδε διαφορά, ενώ μόλις μία στις δέκα (11,3%) εκτίμησε ότι τα πράγματα πήγαν καλύτερα. Εννοείται ότι στις σχετικές δηλώσεις – εκτιμήσεις δεν συμπεριλαμβάνονται ούτε οι ενδιάμεσες εκπτώσεις που έγιναν στο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, ούτε η Black Friday, που κατά το γνωστό ελληνικό τρόπο έγινε το λιγότερο Black Week ή Black Δεκαήμερο, ούτε οι προσφορές των αρχών Δεκεμβρίου. Αν προστεθούν όλα αυτά το αποτέλεσμα για τα μαγαζιά πιθανόν να είναι καλύτερο. Κι αυτό ενώ (υποτίθεται ότι) οι μικρότερες τοπικές εμπορικές επιχειρήσεις προσπαθούν να αντιμετωπίσουν δομικές αλλαγές δεκαετιών στην αγορά, χωρίς κινήσεις προσαρμογής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και σήμερα πολλά εμπορικά μαγαζιά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης εξακολουθούν να κλείνουν τα μεσημέρια και τα απογεύματα της Δευτέρας και της Τετάρτης. Για να μη σχολιάσουμε την απροθυμία συμμετοχής των εμπόρων του κέντρου σε προωθητικές κινήσεις όπως –για παράδειγμα- το Open Mall που επιχείρησε πριν από δύο χρόνια ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης ή έστω μια ενδεχόμενη «λευκή νύχτα».

Το βέβαιο είναι ότι βασικός κινητήριος μοχλός του εμπορίου είναι το χρήμα, που όταν βρίσκεται στην τσέπη και το πορτοφόλι των ανθρώπων τονώνει την καταναλωτική διάθεση. Το χρήμα που αυτή τη στιγμή δεν περισσεύει στους Έλληνες. Άρα η αγορά είναι εκ των πραγμάτων και αντικειμενικά στρυμωγμένη. Από εκεί και πέρα, όμως, ο αγώνας (πρέπει να) συνεχίζεται. Δυναμικά, καινοτόμα και ανανεωμένα. Μόνο έτσι κάποια στιγμή ενδέχεται να δικαιωθεί. Διαφορετικά παίδες, όποιος δεν μπορεί ας επιστρέψει μόνος στο σπίτι!    




A+
A-







ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ