Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2020
x

ΒΟΛΤΑ ΣΤΙΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΤΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΑΓΚΑΖΕ ΜΕ ΤΟΝ ΡΕΙ ΤΣΑΡΛΣ

Ο Ρέι Τσαρλς τυφλώθηκε μικρός. Γι’ αυτό τον θυμόμαστε πάντα με μαύρα γυαλιά, τα οποία ήταν απόλυτα συνυφασμένα με τη φυσιογνωμία του.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν οριακές μορφές. Που προχώρησαν δια πυρός και σιδήρου. Που ξεπέρασαν εμπόδια που θα έτρεπαν σε άτακτη φυγή τους συντριπτικά περισσότερους από εμάς και τους γύρω μας. Το ίδιο και στη μουσική. Ο Ρέι Τσαρλς τυφλώθηκε μικρός. Γι’ αυτό τον θυμόμαστε πάντα με μαύρα γυαλιά, που έφτασαν να είναι απόλυτα συνυφασμένα με τη φυσιογνωμία του. Ήταν μαύρος σε μια εποχή που στη μισή και παραπάνω Αμερική όσοι είχαν σκουρόχρωμο δέρμα ήταν κάτι σαν «τους καλύτερους φίλους του ανθρώπου». Επιπλέον, ήθελε να διακριθεί παίζοντας μια μουσική γεμάτη ένταση, που ξεσήκωνε τους ανθρώπους και απελευθέρωνε τις αισθήσεις και τα συναισθήματά τους. Τέτοιο θράσος!

Η πορεία του Ρέι Τσαρλς, πάντως, που κατέληξε να είναι θριαμβευτική αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι στη ζωή –και στη μουσική- το αδύνατο γίνεται δυνατό. Χρειάζεται, βέβαια, και κάποια τύχη, υπό την έννοια ότι η εποχή και οι συνθήκες που επικρατούν παίζουν το ρόλο τους. Όμως η ζωή –λένε οι σοφοί- βοηθάει τους τολμηρούς, τους πεισματάρηδες και τους ταλαντούχους. Διότι όσο σπουδαία κι αν ήταν η προσωπικότητα του Ρέι Τσαρλς, στη μουσική το κρίσιμο μέγεθος είναι το ταλέντο. Ειδικά σε μια μουσική σκηνή –όπως η μαύρη Αμερική των δεκαετιών του 1950 και του 1960- στην οποία ακόμη και ο έσχατος ήταν γίγαντας και αυτός που ξεχώριζε ήταν σίγουρα ευνοημένος από τη φύση. Με φωνή που αν την ακούσεις δύσκολα την ξεχνάς και κομμάτια που ισορροπούν ανάμεσα στον ίλιγγο της εξωστρέφειας και την εσωτερική φλόγα ο Ρέι Τσαρλς είχε ένα ακόμη μοναδικό προσόν.

Αντιμετώπιζε τη μουσική χωρίς ταμπέλες. Αισθανόταν το ίδιο άνετα μόνος με το πιάνο του, με μια μικρή ορχήστρα στα κλαμπ και με μια big band στα μεγάλα θέατρα του πλανήτη. Ήταν πάντα εκεί, ο ίδιος, ο εαυτός του και ο μουσικός του κόσμος. Τα τραγούδια του ευτυχώς ακούγονται πάντα στο ραδιόφωνο. Εκεί που δεν το περιμένεις σε κατακλύζουν. Ξαφνικά. Όπως τις προάλλες, που η φωνή του ακούστηκε στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης την κατάλληλη ώρα. Το φθινοπωρινό σούρουπο, όταν τα χρώματα χάνουν τη λάμψη τους, αλλά αποκτούν βαρύτητα. Όταν οι σκιές μεγαλώνουν, χωρίς να τρομάζουν. Όταν οι άνθρωποι χαλαρωμένοι από την ένταση και την κούραση της μέρας περπατούν στα πεζοδρόμια της Τσιμισκή και στο πλακόστρωτο της παραλίας αργά, σα να το απολαμβάνουν. Παρέα με όποιους άλλους έχουν περισσότερο στο μυαλό και την καρδιά τους κι ας μην βρίσκονται δίπλα τους για να σχολιάσουν μια βιτρίνα στην οποία στέκονται και βλέπουν ή αγκαζέ με τον Ρέι Τσαρλς που εισέβαλε απότομα στον κόσμο τους από τα ακουστικά του κινητού και δεν μπορούν, πλέον, να ησυχάσουν. Όπως όταν διαβάζουν ένα ποίημα του Σεφέρη.      

Έχουν περάσει 15 χρόνια και κάτι μήνες από το θάνατο του Ρέι Τσαρλς τον Ιούνιο του 2004. Ήταν 74 ετών, αφού γεννήθηκε το 1930 στη Georgia των Ηνωμένων Πολιτειών από φτωχή οικογένεια. Εξ’ ου και η σύνδεση με το τραγούδι Georgia on my mind, που γράφτηκε το 1930, αλλά κανείς δεν το τραγούδησε όπως εκείνος το 1960. Λίγα χρόνια πριν φύγει από τη ζωή αυτός ο εξαιρετικός συνθέτης και τραγουδιστής της τζαζ και της σόουλ, είχε τραγουδήσει στη Σίβηρη της Χαλκιδικής, σε μια συναυλία που θα μείνει αξέχαστη σε όσους την παρακολούθησαν, αφού έπαιξε πιάνο, τραγούδησε, χόρεψε με εφηβική διάθεση και χαμόγελο μικρού παιδιού. Όπως αξέχαστος θα μείνει και ο ίδιος στους οργανωτές, στο σύντομο διάστημα που έμεινε στην περιοχή. Το μόνο που ζήτησε –αυτός ο μέγας που έχασε το φως του όταν ήταν έξι ετών- ήταν το δωμάτιο που θα έμενε να βλέπει στη θάλασσα! Έτσι κι έγινε στο ξενοδοχείο στο Ποσείδι, όπου κατέλυσε το ένα και μοναδικό βράδυ του στη Β. Ελλάδα. Unchain my heart!




A+
A-







ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ